२०००० फूट उंच युनाम शिखरावर स्वातंत्र्यदिनी फडकले ७५ ध्वजाचे ध्वज तोरण....

९ ऑगस्टला मनालीमधुन मोहीमेस सुरुवात झाली.१०ला केलॉंग 11 ला भरतपूर बेस कॅम्प(४५०० मी.) वर पोहचलो. १२ तारखेला बेस कॅम्प पासून अक्लमायटायजेशनसाठी (५२००मी.)वर जाऊन परत आलो. १३तारखेला बेस कॅम्पला माऊंटन पूजा करून परत कॅम्प १ ला आलो. तंबू  शिफ्ट केले.वातावरण खराब असल्याने वरच्या उंचीवर (हाइट गेन) जाता आले नाही.)
१४ तारखेला सकाळी हाइट गेन साठी निघालो. कॅम्प २ पर्यन्त जाऊन वापस३ वाजता कॅम्प १ ला येऊन लंच करून झोपी गेलो.

१५ ऑगस्ट उजाडला. मध्यरात्री १२.३० ला समीटसाठी निघालो. बाहेर खूपच थंडी होती,हलका हलका हिमवर्षाव होता. हेड टॉर्च लावून एक एक पाऊल समीटकडे पडत होतं. अंधाऱ्या रात्रीत त्या उणे तापमानात इतर क्लाइंबर्सही सोबत होते. जसजसा अल्टीट्युड (उंची) वाढत होता काहींना त्रास व्हायला सुरू झालेला.त्यामुळं त्यांना  मधूनच परतावं लागत होतं. 
मी स्वतःच्या तालात स्वसंवाद करत जात होतो. पाणी आणि ओआरएस घेण्यासाठी बॉटल काढली तर त्याचा पण बर्फ झालेला. थर्मास जवळ होतं त्यात एक लिटर हॉट वॉटर होत आणि ते मला जपून वापरायच होत. वाटेत बरेचजण थकून बसलेले दिसत होते.आतापर्यंत स्वमग्न तालात असलेल्या मला पण हलकासा थकवा जाणवायला लागला होता.

पहाटे साडेपाच वाजता सूर्योदय झाला आणि सूर्यकिरणांच्या प्रभेतून बघून एक प्रकारची उर्जा मिळाली.  सनग्लासेस काढण्यासाठी बॅगची चेन उघडायला गेलो तर ती पण फ्रीज झालेली. बॅगवर बर्फ जमा झालेला.समीट अजूनही लांब होतं. स्वेना आणि प्रणय सोबत होते.हेमराज दाई पुढे होते. त्यांना फॉलो करत आमची चढाई सुरू होता. पुढे पुढे खूप थकवा आला. थांबत थांबत मोठे श्वास घेत अभंग म्हणत एक एक स्टेप टाकत होती.

जसं जसं समीट दिसू लागलं तसं तसं भावुक होऊन डोळ्यात पाणी येऊ लागलेलं.
सकाळी ९ वाजता मी समीटवरती (६१११ मीटर) पोहचलो.
स्वेनानी मला सावरलं आणि आम्ही बाकी लोकांच्या मदतीने ७५ तिरंग्याचे ध्वजतोरण युनामवरती फडकवून राष्ट्रगीत गाऊन स्वातंत्र्यदिन साजरा केला. ९.३० ला उतरायला  सुरुवात केली. दुसऱ्या टीम मधल्या २ जणांना AMS (Acute Mountaineering Sickness) झालेला. त्यांना रेस्क्यूमध्ये स्वेनाने हेल्प केली. आणि हळूहळू उतरत आम्ही दीड वाजता कॅम्प १ ला पोहचलो.