जपानमध्ये रोबोट चालवत आहेत एक पूर्ण हॉटेल..

तुम्हांला जपानी भाषा येत असेल तर ही एका तरूणीसारखी दिसणारी रोबोट तुमचं स्वागत करते. नसेल तर, आहेच शेजारी डायनासोरबाबा. त्याला इंग्रजी येतं. म्हणजे तो आपल्याला तुम्हांला अमुक करायचं असेल तर हे बटन दाबा, आता उजव्याबाजूचं ते बटन दाबा, अशा सूचना देत राहातो. 

सामान उचलायला हमाल नसला तरी त्यासाठी ही एक खास रोबोट आहे. तुमचं सामान तुमच्या रूमपर्यंत न्यायला हा मदत करतो. तिथं रूम्सना किल्ल्या नाहीत. रूम तुम्हांला देतानाच तुमच्या हाताचे ठसे , बुब्बुळ आणि चेहरा हे सगळं स्कॅन केलं जातं आणि त्याच्या आधारेच तुम्हांला तुमच्या खोलीत प्रवेश मिळतो.

तिथं रूममध्ये पण एक बोलकी बाहुली-रोबोट आहे. पण तिलाही फक्त जपानी भाषाच येते. या हॉटेलाच्या मालकांचं म्हणणं आहे, की रोबोट वापरून कमीत कमी श्रमात त्यांना हे हॉटेल चालवायचं आहे..

पण खरंच, यंत्रं माणसांची अशी सगळी कामं करू शकतील?  खरंतर हो, करू शकतील. पण त्यासाठी त्यांना खूप माहिती द्यावी लागेल आणि खूप शिकवावं ही लागेल. 

ही सगळी जाहिरात पाहून त्या हॉटेलाला भेट दिलेल्या गार्डियन या इंग्रजी वर्तमानपत्राच्या बातमीदाराला काय अनुभव आला?

तर तो बातमीदार दुपारी तीन वाजायच्या थोडा आधीच तिथं पोचला. तिथले दोन्ही रोबोट्स- ती बाई आणि डायनॅसोर, दोघेही गप्प. ढिम्म बोलेनात. मग यानं बटनं दाबून पाहिली, बोलल्यावर कदाचित उत्तर येईल म्हणून बोलूनही पाहिलं. पण अंहं.. रोबोट्स ढिम्म. मग एका माणसानं येऊन तीन नंतर ते बोलतील आणि चेक-इन होईल असं सांगितलं. तिथंही डायनॅसोरन "तुम्हांला चेक-इन करायचं असेल तर एक दाबा" असं म्हटलं, पण या बातमीदारानं बटन दाबण्याआधीच हॉटेलातल्या एकुलत्या माणसाने आधी पासपोर्ट आणि इतर कागदपत्रांची मागणी केली. तो बॅगा नेणारा हमाल रोबोटपण हॉटेलातल्या एकाच विंगेत जातो म्हणे.

थोडक्यात काय, या हॉटेलात माणसं नाहीतच असं नाही. पुरेशी महिती फीड केली नसेल तर  बर्‍याच वेळा नक्की काय करायचं हे रोबोट्सना कळणारदेखील नाही.  तरीसुद्धा अशा हॉटेलची कल्पना अगदीच काही वाईट नाही. फक्त माणूस विरूद्ध यंत्र हा वाद मात्र तेव्हाही राहिलच. मला विचाराल तर, आधीचापण यंत्रांच्या इतके आहारी गेलोय, की मला अशा हॉटेलात राहायला फार काही मजा येणार नाही. टाईमपास म्हणून एक-दोनवेळा मी फारतर त्या रोबोट्ससोबत गप्पा मारून येईन.