अशी ही बनवाबनवी मधले किती डायलॉग्ज तुम्हाला तोंडपाठ आहेत, जरा पाहा बरं..

एकेकाळी दुधासाठी रांगा लावाव्या लागत. आता हा संदर्भ कुणाला सहसा लागायचा नाही खरा. तिथेही रांगेत न उभं राहता फुकटात दूध मिळवणार्‍या अशोक सराफचा बिलंदरपणा पहिल्या प्रसंगापासूनच चालू होतो.

फोटो काढताना फोटोग्राफरला शिंक आल्यानं तो बाजीप्रभू बनून सगळ्यांची मुंडकीच उडवून देतो. फोटो डेव्हलप झाल्याशिवाय नक्की काय झालंय हे न कळण्याच्या काळातला फोटो आहे हा.

काही संवाद अशोक सराफच्या आवाजात ऐकण्यातच मजा आहे. त्याची प्रचंड शिस्तीची मालकीण आणि हा सतत कारणं सांगणारा मनुष्य. 

सुधीर जोशी-अशोक सराफ ही जुगलबंदी आणि जोडीला लक्ष्या म्हणजे पर्वणीच. तिघांनी मिळून हा प्रसंग आख्खा खाल्लाय.

पुणेरी मालकाचा अर्क आहेत सुधीर जोशी. पण त्यांची गाठही अत्यंत इरसाल लोकांशी पडलीय त्याला ते तरी काय करणार!!

एका माणसाच्या नावावर तिघे काय, चौघे  राहतात आणि वर घरमालकाकडूनच पैसे उकळतात. हद्द झाली निर्लज्जपणाची..

या संवादानंतर सगळ्यांच्या चेहर्‍यावरचे भाव पाहण्यासारखे आहेत. लक्ष्या नाही, पण निदान सचिनने या सिनेमात एक स्त्रीपात्र भारी रंगवलं आहे. "कुणी येणार येणार गं" गाण्यात तो एखाद्या बाईलाही लाजवेल इतक्या कमनीयतेने नाचलाय. अर्थात म्हणून महागुरू बनून आपल्याला छळणं काही त्यामुळे सुसह्य होत नाही.  

अगदी घर सोडतानाही हे दोघे भांड्णं सोडत नाहीत!!

पुन्हा तेच. दुर्दैवाने ’घरोघरी मातीच्या चुली’ सिनेमादरम्यान सुधीर जोशींचं निधन झालं आणि मराठी चित्रपट त्यांच्यासारख्या दिग्गजाला मुकला.

हे सांगावं लागतं यातच काय ते सगळं आलं, नाही का?

बिच्चारा लक्ष्या!!

इथं मात्र अशोक सराफ बिच्चारा आहे. लक्ष्या स्त्रीपार्टी म्हणून अजिबात शोभत नाही. पण त्याचं विनोदाचं अचूक टायमिंग सगळ्या गोष्टींवर मात करून जातं.

काही सिनेमात लक्ष्या-अशोकने जान ओतली असली तरी नंतर मात्र तोचतोचपणा करून यांनी वातही आणला होता.

हा संवाद मूळ स्क्रिप्टमध्ये नव्हताच म्हणे. लक्ष्मीकांत बेर्डेने अचानक ऍडिशन घेतली. 

या सिनेमात सगळे नुसते सुटलेयत..