बटाटा घराघरांत पोचवण्यासाठी एका राजाला काय लबाड युक्ती करावी लागली याची सुरस आणि रंजक गोष्ट!!

लिस्टिकल
बटाटा घराघरांत पोचवण्यासाठी एका राजाला काय लबाड युक्ती करावी लागली याची सुरस आणि रंजक गोष्ट!!

घरात ताजी भाजी नसेल, किंवा आता आज स्वयंपाक काय करायचा असा प्रश्न पडतो, तेव्हा उत्तर म्हणून समोर येतो तो म्हणजे बटाटा!! शाळेत टिफिनमध्ये किंवा कुठे एकदिवसीय सहलीवर जायचे असेल तर टिफिनमध्ये हमखास दिसणारा पदार्थ म्हणजे बटाटा. आज बटाटा आपल्या दैनंदिन जीवनाचा भाग बनला आहे. असे असले तरी कधीकाळी हा बटाटा म्हणजे लोकांना शत्रू वाटत होता. कधीकधी गोष्टींना सुरुवातीला विरोध होतो आणि नंतर ती गोष्ट आयुष्याचा भाग बनते. बटाट्याबाबतही असेच काहीसे घडले. आज जाणून घेऊयात हा सारा इतिहास!!

बटाट्याला झालेला विरोध आणि त्याचा स्वीकार हे वाचण्याआधी बटाट्याचा थोडक्यात इतिहास समजून घेऊ.

बटाट्याचा उद्भव हा तब्बल ७,००० ते १०,००० वर्ष जुना सांगितला जातो. याचे मूळ हे दक्षिण अमेरिकेतला पेरू/परु नावाचा देश आणि बोलिव्हिया असल्याची माहिती आहे. नंतर बटाटा हे पीक पूर्ण अमेरिका खंडात पसरले. उत्तर अमेरिका म्हणजे युनायटेड स्टेटस तर दक्षिणेला चिलीपर्यंत बटाटा लोकांच्या जीवनात दाखल झाला. एखादा प्रदेश जिंकल्यावर जेत्या लोकांची संस्कृती आपोआप तिथे दाखल होते. बटाटा असाच हळूहळू जगात पसरत होता. १६ व्या शतकात स्पेनने इन्का साम्राज्य जिंकून घेतले तेव्हा युरोपात बटाटा शिरला. हळूहळू युरोपियन शेतकऱ्यांनीही बटाटा पीक पण स्वीकारले. १९ वे शतक येईपर्यंत बटाटा युरोपातला महत्वाचा अन्नपदार्थ झाला होता.

दक्षिण अमेरिकेतून स्पेनमध्ये जाण्याचा बटाट्याचा प्रवास होत होता. त्यावेळी मध्ये थांबा लागला तो कॅनरी आयलँड्सचा. गोष्ट १५६७ सालची आहे. बटाटा, संत्री आणि लिंबू यांचे तीन बॅरल ग्रॅन कॅनरिया ते अँटवर्पकडे नेले जात होते. पुढे १५७४ साली ग्रॅन कॅनरियामार्गे दोन बॅरल बटाटे रौयनला शिफ्ट झाले. एखादा पदार्थ निर्यात करण्याएवढे महत्वाचा होण्यास पाच वर्षे लागतात हे जरी गृहीत धरले तरी बटाटा महत्वाचा होण्यामागे पहिली घटना कारणीभूत म्हटली पाहिजे. सुरुवातीच्या काळात तर बटाटे फक्त दिसायला सुंदर म्हणून आणि बॉटनिकल गार्डनमध्ये दुर्मिळ म्हणून युरोपला निर्यात केले जात होते. अशा पध्दतीने बटाट्यांनी हळूहळू जगभर पसरण्यास सुरुवात केली.

आता जाऊया १८ व्या शतकातील पृशिया या देशामध्ये. हा तेव्हाच्या जर्मनीतला एक देश होता. जगभर बटाटा स्वस्तात चांगले आरोग्यदायी अन्नपदार्थ म्हणून मान्यता पावलेला होता. पृशियाचा राजा फ्रेडरिक द ग्रेट याला बटाटा हा त्याच्या देशातील लोकांची भूक भागविण्यासाठी आणि ब्रेडची किंमत कमी करण्यासाठी महत्वाचा वाटला. पण राजाला महत्व पटले आणि प्रजेने बटाटा खायला सुरुवात केली असे झाले नाही.

राजाने जोरदारपणे बटाटा महिमा आपल्या प्रजेला पटवून देण्यास सुरुवात केली. या कामी त्याने आपल्या लष्कराला पण लावले. पण त्याच्या शाही फर्मानाला नागरिकांनी केराची टोपली दावली. लोकांनी जे पीक शेतकरी ओळखत नाहीत ते आम्ही खाणार नाही अशी भूमिका घेतली. राज्यातील महत्वाच्या लोकांनी ज्या पदार्थाला चव नाही, वास नाही ते आम्ही खाणार नाही अशी भूमिका घेतली. हे तर कुत्रेही खाणार नाहीत असे म्हणत बटाट्यांची निर्भत्सना करण्यात आली. आता राजा एकटा पडला होता. नेमके काय करावे ज्याने लोकांना बटाटा आवडेल याचा विचार सुरू झाला.

यासाठी मग राजाने भन्नाट युक्ती शोधून काढली. त्याने बर्लिनजवळ काही भागात बटाटे लावले. या बटाट्यांचा सांभाळ करण्यासाठी त्याने थेट आर्मी लावली. सुरक्षा रक्षकांना त्याने सांगितले की जास्त लक्ष देऊ नका. ही बातमी जेव्हा सगळीकडे पसरली. तेव्हा लोकांना वाटले इतकी सुरक्षा व्यवस्था आहे म्हणजे तिथे अतिशय महत्वाचे फळ लावलेले असणार. म्हणून मग त्या गार्डनमधील बटाटे चोरी करण्याचा प्रयत्न होऊ लागला. सुरक्षा रक्षकांना चोरी करताना लोक दिसले तरी बघूनही न बघण्यासारखे करत असत. अशाप्रकारे राजाने लढवलेली डोकॅलिटी यशस्वी ठरली आणि लोकांपर्यंत बटाटा पोहोचवण्यात राजाला यश आले.

फ्रेडरील द ग्रेट राजा आणि बटाटा हे समीकरण इतके घट्ट आहे की त्याच्या समाधीवर आजही काही बटाटे ठेवलेले दिसतात. फ्रेडरिक द ग्रेट राजाने योजलेली ही युक्ती आजही जगात यशस्वी ब्रँडिंगचे उदाहरण म्हणून शिकवली जात असते. यात विशेष गोष्ट म्हणजे आज सहज लोकांच्या घरात दिसणारा बटाटा नावाचा हा पदार्थ लोकांच्या मनात उतरवण्यासाठी प्रचंड प्रयत्न करावे लागले आहेत.